Red het oerwoud: Khamai Foundation
Er zijn twee dingen waar ik al mijn hele leven op aan ga: begrijpen hoe dingen werken, en natuur. Met name de dieren waar mensen liever omheen lopen.
Dat eerste heeft uiteindelijk geleid tot mijn werk als softwaretester. Nieuwsgierigheid, onderzoeken, kijken waar iets kraakt of faalt. Dat zat er al vroeg in, soms tot lichte wanhoop van mijn ouders, omdat ik alles uit elkaar haalde zonder garantie dat het ooit weer heel werd.
Maar die tweede lijn, natuur, loopt minstens zo diep.
Als kind voelde ik me vaak beter begrepen door dieren dan door mensen. Pas veel later kreeg dat een naam: hoogbegaafdheid, ADHD. Toen wist ik alleen dit: bij dieren was geen oordeel, geen ruis, geen sociale spelregels die ik moest raden. We groeiden op met Duitse herders; we waren twee paar handen en poten op één buik.
En dan vooral die dieren die zelden applaus krijgen. Slangen. Krokodillen. Hyena’s. De zogenoemde “buitenbeentjes”, een term die Sterrin Smalbrugge later perfect verwoordde. Dieren die angst oproepen, afkeer soms, maar ecologisch cruciaal zijn en vaak het eerst verdwijnen als hun leefgebied onder druk komt te staan.
Die fascinatie is nooit weggegaan. Integendeel.
Ik heb zelf slangen, ben actief betrokken bij Lacerta en zet me al jaren in voor natuurbehoud. Dat begon klein, als kind, met WWF-acties in de bakkerij van mijn ouders. Later werd het concreter. Gerichter.
De afgelopen jaren steun ik de Khamai Foundation in Ecuador. Dat begon met een symbolische adoptie van een Bothrops bilineatus voor het mogelijk maken van het boek Reptiles of Ecuador. Dat boek is er gekomen, en het is zonder overdrijving een van de mooiste werken in mijn collectie.
Maar belangrijker dan een boek is wat er daarna gebeurde.
Ik ben structureel gaan doneren. En vanuit Lacerta hebben we bijgedragen aan iets wat echt verschil maakt: het opkopen en beschermen van cruciale stukken jungle. Geen abstract “natuurbehoud”, maar grond. Leefgebied. Toekomst.
Inmiddels zijn er twee reservaten gerealiseerd. Dat vervult me met trots. Niet op mezelf, maar op Alejandro Arteaga en zijn team. Op lokaal, inhoudelijk sterk natuurbehoud dat werkt. Dat biodiversiteit niet als slogan behandelt, maar als verantwoordelijkheid.
Vandaag kregen we weer een update: het Pitalala-reservaat is uitgebreid. Meer beschermd gebied. Meer ruimte voor soorten die nergens anders heen kunnen.
Ik deel dit niet om likes te verzamelen. Ik deel dit omdat ik geloof dat verantwoordelijkheid ook betekent: niet later hoeven uitleggen dat je het wist, maar niets deed. Zeker niet aan je kinderen.
Dank aan de Khamai Foundation voor het werk dat jullie doen. Dit is hoe verschil maken eruitziet.